گپ خودمونی     امکانات انجمن     قوانین انجمن     آرایشگاه ها     آموزشگاه ه      آموزش گریم      آموزش کوتاهی

 



سبیل
زمان کنونی: 12-03-2016، 06:51 AM
کاربرانِ درحال بازدید از این موضوع: 1 مهمان
نویسنده: hadi
آخرین ارسال: hadi
پاسخ: 1
بازدید: 898
محبوب کنید:

ارسال پاسخ 
 
امتیاز موضوع:
  • 1 رأی - میانگین امتیازات: 5
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
سبیل
نویسنده پیام
***
کاربران فعال
وضعیت : آفلاین

ارسال‌ها: 8

اعتبار: 5
تاریخ عضویت: Jan 2014
سپاس ها 2
سپاس شده 25 بار در 9 ارسال

ارسال: #1
سبیل
سبیل مویی است که بر بالای لب فوقانی می‌روید. موی چانه و گونه ریش نام دارد. در طول تاریخ سبیل نشان بارز مردانگی بوده‌است.
نوجوانی دوره آغاز رشد موهای صورت در مردان است و این فرایند از سبیل آغاز می‌شود. اگرچه همانند بسیاری از فرآیندهای بیولوژیک، ممکن است این امر نیز بسته به عوامل ژنتیکی و محیطی تفاوت کند.
اگرچه اصلاح صورت، ممکن است به دوران نوسنگی بازگردد، ولی قدیمی ترین سندی که بر داشتن سبیل به تنهایی دلالت می‌کند، تصویری از یک سوارکار ایرانی مربوط به ۳۰۰ سال قبل از میلاد مسیح و بر روی فرش پازیریک است
[تصویر:  do.php?img=193]

 در نقش برجسته‌های باستانی ایران، مادها و پارس‌ها با ریش تصویر شده‌اند و تراشیدن ریش و سبیل برای مردان و همچنین بریدن گیسوی زنان فقط به عنوان یک تنبیه و مجازات انجام می‌شده‌است. با کاهش اهمیت ریش در دوران ساسانیان، سبیل از ارج و رونق برخوردار گردید.

[تصویر:  do.php?img=195]

با حمله اعراب به ایران، مجددا مردان به رسم عربها به گذاشتن ریش روی آوردند. در دوره مغول‌ها، ریش موقتا اعتبار خود را از دست داد و سبیل چنگیزی مد شد.در دوره صفویان، شاه اسماعیل اول به داشتن سبیل‌های دراز مفتخر بوده و با نمایش آنها، قدرت نمایی می‌نموده‌است.
در زمان شاه عباس کبیر بر اساس فرمانی که ابتدا به دربار ابلاغ و سپس عمومی شد، همه مردان از جمله روحانیون مکلف به تراشیدن ریش خود شدند.
[تصویر:  do.php?img=194]

شاعری درباری ماده تاریخ این فرمان را به این شکل به نظم درآورده‌است.
تراشیدم چو موی ریش از بیخ              «تراش مویم» آمد سال تاریخ
که بر این اساس، سال این ریش تراشی (تراش مویم به حساب ابجد) ۹۹۷ محاسبه می‌شود. سال عمومی شدن این حکم ۱۰۰۷ بوده‌است. علاقه شاه عباس به سبیل گذاشتن مردان به حدی بود که حقوق و دستمزد سپاهیان، به طول ریش آنان مرتبط شد. بدین ترتیب، سبیل‌های بلند و ازبناگوش آویخته رونق یافت. گاه اضافه حقوق سبیل به مردم ولایتی حواله می‌شد و همین حواله موجب شد اصطلاح «باج سبیل» شکل بگیرد.اگرچه در دوره افشاریه و زندیه، پادشاهان ایران ریش داشته‌اند، ولی در دوره قاجار سبیل مجددا اهمیت خود را بازیافت. در دوره سلطنت ناصرالدینشاه و حکومت کامران میرزا بر تهران، عساکر تهران سبیل‌هایی به اشکال مختلف داشتند. با کاسته شدن اهمیت سبیل، برخی پادشاهان معاصر مانند احمدشاه و محمدرضا پهلوی ریش و یا سبیل نداشتد.
 

 

 
(آخرین ویرایش در این ارسال: 03-26-2014 10:54 AM، توسط hadi.)
03-26-2014 10:24 AM
یافتن تمامی ارسال‌های این کاربر نقل قول این ارسال در یک پاسخ
 سپاس شده توسط میرزانژاد ، میلادآرت ، madaen ، CaSino
ارسال پاسخ 


پرش به انجمن:


کاربرانِ درحال بازدید از این موضوع: 1 مهمان